وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ٱلضُّرُّ دَعَانَا لِجَنۢبِهِۦٓ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًۭا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُۥ مَرَّ كَأَن لَّمْ يَدْعُنَآ إِلَىٰ ضُرٍّۢ مَّسَّهُۥ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ١٢
Ва иза масса-л-инсана-З-Зурру даъана ли ҷанбиҳӣ ав қаъидан ав қаиман фа ламма кашафна ъанҳу Зурраҳу марра ка ал лам ядъуна ила Зурри-м массаҳ. Казалика зуййина лил мусрифӣна ма кану яъмалун.
Ва чун ба одамӣ ранҷ бирасад, хуфта ба паҳлу ё нишаста ё истода Моро бо дуъо бихонад. Пас, чун аз вай ранҷеро бардорем, чунон биравад, ки гӯё ҳаргиз Моро ба дафъ кардани ранҷе ки ба ӯ расида буд, бо дуъо нахонда буд. Ҳамчунин барои исрофкунандагон он чиро, ки мекарданд, дар назарашон ороста шуд.
10:12