أَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا أَنْ أَوْحَيْنَآ إِلَىٰ رَجُلٍۢ مِّنْهُمْ أَنْ أَنذِرِ ٱلنَّاسَ وَبَشِّرِ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِندَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ ٱلْكَـٰفِرُونَ إِنَّ هَـٰذَا لَسَـٰحِرٌۭ مُّبِينٌ ٢
Акона ли-н-носи ъаҷабан ан авҳайна ило раҷули-м минҳум ан анзири-н-носа ва башшири-л-лазӣна оману анна лаҳум қадама сидқин ъинда Раббиҳим. Қола-л кофируна инна ҳозо ла соҳиру-м мубӣн.
Оё барои мардум шигифте ҳаст, ки ба сӯйи марде аз онҳо ваҳйе фиристодем? Мардумро бим деҳ ва касонеро, ки имон овардаанд, ба он ки барои онҳо назди Парвардигорашон қадами сидқе (мартабаи олие) ҳаст, башорат деҳ! Кофирон гуфтанд: «Ҳаройина, ин шахс ҷодугари ошкор аст».
10:2