وَإِذَآ أَذَقْنَا ٱلنَّاسَ رَحْمَةًۭ مِّنۢ بَعْدِ ضَرَّآءَ مَسَّتْهُمْ إِذَا لَهُم مَّكْرٌۭ فِىٓ ءَايَاتِنَا ۚ قُلِ ٱللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا ۚ إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ ٢١
Ва иза азақна-н-наса раҳмата-м мин баъди Зарроа массатҳум иза лаҳум-м макрун фӣ ойатина. Қулиллаҳу асраъу макра. Инна русулана яктубуна ма тамкурун.
Ва чун мардумро пас аз сахтие ки ба онҳо расида буд, раҳмате аз Худ бичашонем, ногаҳон онҳоро дар нишонаҳои Мо бадандешӣ бошад. Бигӯ: «Аллоҳ дар расонидани ҷазои макри шумо аз шумо зудтар аст», ҳаройина, фиристодагони Мо он чӣ макр мекунед, менависанд.
10:21