حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَ أَمْرُنَا وَفَارَ ٱلتَّنُّورُ قُلْنَا ٱحْمِلْ فِيهَا مِن كُلٍّۢ زَوْجَيْنِ ٱثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَن سَبَقَ عَلَيْهِ ٱلْقَوْلُ وَمَنْ ءَامَنَ ۚ وَمَآ ءَامَنَ مَعَهُۥٓ إِلَّا قَلِيلٌۭ ٤٠
Ҳатта иза ҷаа амруна ва фара-т-таннуру қулнаҳмил фӣҳа мин куллин завҷайниснайни ва аҳлака илла ман сабақа ъалайҳи-л-қавлу ва ман оман. Ва ма омана маъаҳу илла қалӣл.
Чун Нӯҳ киштиро бисохт ва фармони Мо ба ҳалоки онҳо даррасид ва аз танӯр об фаввора зад, гуфтем: «Дар киштӣ аз ҳар ҷинс(-и ҷонвар) ду тан ва хонаводаи худро бор (савор) кун, магар он ки барои вай қавли Мо сабқат кардааст ва мусалмононро низ ҳамроҳи худ гир». Ва ба ӯ имон наоварда буданд, магар андаке.
11:40