قَالُوا۟ يَـٰصَـٰلِحُ قَدْ كُنتَ فِينَا مَرْجُوًّۭا قَبْلَ هَـٰذَآ ۖ أَتَنْهَىٰنَآ أَن نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ ءَابَآؤُنَا وَإِنَّنَا لَفِى شَكٍّۢ مِّمَّا تَدْعُونَآ إِلَيْهِ مُرِيبٍۢ ٦٢
Қолу йа Салиҳу қад кунта фӣна марҷувван қабла ҳаза. А-танҳана ан-н-наъбуда ма яъбуду обоуна ва иннана лафӣ шакки-м мим ма тадъуна илайҳи мурӣб.
Гуфтанд: «Эй Солеҳ! Ба дурустӣ ки пеш аз ин дар миёни мо умеди мо будӣ, оё моро аз он ки ибодат кунем маъбудеро, ки падарони мо ибодат мекарданд, манъ мекунӣ? Ҳаройина, аз он чӣ моро ба сӯйи он мехонӣ, мо сахт дар шубҳаем!».
11:62