قَالُوا۟ يَـٰلُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن يَصِلُوٓا۟ إِلَيْكَ ۖ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍۢ مِّنَ ٱلَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ إِلَّا ٱمْرَأَتَكَ ۖ إِنَّهُۥ مُصِيبُهَا مَآ أَصَابَهُمْ ۚ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ ٱلصُّبْحُ ۚ أَلَيْسَ ٱلصُّبْحُ بِقَرِيبٍۢ ٨١
Қолу йа Луту инна русулу Раббика ла-я ясилу илаяк. Фа асри би аҳлика би қитъи-м мина-л-лайли ва ла ялтафит минкум аҳадун илламраатак. Иннаҳу мусӣбуҳа ма асобаҳум. Инна мавъидаҳуму-с-субҳ. А-лайса-с-субҳу би қарӣб.
(Фариштагон) гуфтанд: «Эй Лут, ҳаройина, мо фиристодагони Парвардигори туем, онҳо ҳаргиз ба ту намерасанд. Пас, касони худро ба порае аз шаб бибар ва бояд, ки ҳеҷ кас аз шумо дар паси худ нанигарад, магар зани ту, ки он чи онҳоро расад, ӯро расандааст. Ҳаройина, ваъдагоҳи онҳо вақти субҳ аст. Оё субҳ наздик нест?».
11:81