قَالُوا۟ يَـٰشُعَيْبُ أَصَلَوٰتُكَ تَأْمُرُكَ أَن نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ ءَابَآؤُنَآ أَوْ أَن نَّفْعَلَ فِىٓ أَمْوَٰلِنَا مَا نَشَـٰٓؤُا۟ ۖ إِنَّكَ لَأَنتَ ٱلْحَلِيمُ ٱلرَّشِيدُ ٨٧
Қолу йа Шуъайбу асалатука таъмурука ан-н-натрука ма яъбуду обоуна ав ан-н-нафъала фӣ амвалина ма нашаъ. Иннака ла анта-л-ҳалӣму-р-рашӣд.
(Бо истеҳзо) Гуфтанд: «Эй Шуъайб, оё намозат туро мефармояд ки он чӣ падарони мо мепарастиданд, тарк кунем? Ё бигзорем ҳарчӣ хоҳем, бо майли дар молҳои худ тасаруф бикунем? Ҳаройина, ту марди бурдбору роҳёфтаӣ?».
11:87