قَالَ يَـٰقَوْمِ أَرَءَيْتُمْ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍۢ مِّن رَّبِّى وَرَزَقَنِى مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًۭا ۚ وَمَآ أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَكُمْ إِلَىٰ مَآ أَنْهَىٰكُمْ عَنْهُ ۚ إِنْ أُرِيدُ إِلَّا ٱلْإِصْلَـٰحَ مَا ٱسْتَطَعْتُ ۚ وَمَا تَوْفِيقِىٓ إِلَّا بِٱللَّهِ ۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ ٨٨
Қола йа қавми а-раайтум ин кунту ъала баййинати-м ми-р-Раббӣ ва разақанӣ минҳу ризқан ҳасана. Ва ма урӣду ан ухалифакум ила ма анҳакум ъанҳ. Ин урӣду илла-л ислаҳа мастатаът. Ва ма тавфӣқӣ илла биллаҳ. Ъалайҳи таваккалту ва илайҳи унӣб.
Гуфт: «Эй қавми ман, оё дидед, агар аз Парвардигори худ бар ҳуҷҷате бошам ва ба ман аз ҷониби Худ рӯзии нек дода бошад (метавонам бар хилофи фармони Ӯ рафтор кунам?) Ва ҳаргиз намехоҳам ба шумо ба он чӣ шуморо манъ мекунам, хилоф кунам ва худ моили он бошам. То ҳадде ки битавонам, ба ҷуз ислоҳ кору чизеро намехоҳам. Ва нест тавфиқи ман, магар бо мадади Худо, бар Вай таваккул кардам ва ба сӯйи Ӯ бозмегардам.
11:88