قَالُوا۟ يَـٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيرًۭا مِّمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَىٰكَ فِينَا ضَعِيفًۭا ۖ وَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنَـٰكَ ۖ وَمَآ أَنتَ عَلَيْنَا بِعَزِيزٍۢ ٩١
Қолу йа Шуъайбу ма нафқаҳу касӣра-м мим ма тақулу ва инна ла нарока фӣна Заъӣфа. Ва лав ла раҳтука ла раҷамнака ва ма анта ъалайна би ъазӣз.
Гуфтанд: «Эй Шуъайб! Он чӣ ту мегӯӣ, бисёре аз онро намефаҳмем ва ҳаройина, мо туро дар миёни худ нотавон мебинем ва агар хотири қабилаи ту намебуд, туро сангсор мекардем ва ту пеши мо гиромиқадр нестӣ».
11:91