لَهُۥ مُعَقِّبَـٰتٌۭ مِّنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ يَحْفَظُونَهُۥ مِنْ أَمْرِ ٱللَّهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا۟ مَا بِأَنفُسِهِمْ ۗ وَإِذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِقَوْمٍۢ سُوٓءًۭا فَلَا مَرَدَّ لَهُۥ ۚ وَمَا لَهُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَالٍ ١١
Лаҳу муъаққибату-м мин байни ядайҳи ва мин халфиҳӣ яҳфазунаҳу мин амриллаҳ. Инналлоҳа ла юғаййиру ма би қавмин ҳатта юғаййиру ма би анфусиҳим. Ва иза ародаллоҳу би қавмин суан фа ла марадда лаҳ. Ва ма лаҳум-м мин дуниҳӣ ми-в вал.
Барои одамӣ аз миёни ду дасти ӯ ва паси пушти ӯ таъқибкунанда (ҳамроҳ)-е аз фариштагон ҳаст. Бо ҳукми Худо ӯро нигоҳ медоранд. Ҳаройина, Худо бадал намекунад ҳолати қавмеро то он вақте ки тағйир диҳанд он чӣ дар нафсҳои онҳост. Ва чун Худо ба гурӯҳе бадӣ хоҳад, пас, онро рад карда нашавад. Ва онҳоро ҷуз Вай ҳеҷ корсозе нест.
13:11