قُلْ مَن رَّبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ قُلِ ٱللَّهُ ۚ قُلْ أَفَٱتَّخَذْتُم مِّن دُونِهِۦٓ أَوْلِيَآءَ لَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ نَفْعًۭا وَلَا ضَرًّۭا ۚ قُلْ هَلْ يَسْتَوِى ٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْبَصِيرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِى ٱلظُّلُمَـٰتُ وَٱلنُّورُ ۗ أَمْ جَعَلُوا۟ لِلَّهِ شُرَكَآءَ خَلَقُوا۟ كَخَلْقِهِۦ فَتَشَـٰبَهَ ٱلْخَلْقُ عَلَيْهِمْ ۚ قُلِ ٱللَّهُ خَـٰلِقُ كُلِّ شَىْءٍۢ وَهُوَ ٱلْوَٰحِدُ ٱلْقَهَّـٰرُ ١٦
Қул ма-р-Раббу-с-самавати ва-л-арЗи қулиллаҳ. Қул а-фат-тахазтум-м мин дуниҳӣ авлийаа ла ямликуна ли анфусиҳим нафъа-в ва ла Зарра. Қул ҳал ястави-л-аъма ва-л-басӣру ам ҳал тастави-з-зулумату ва-н-нур. Ам ҷаъалу лиллаҳи шуракаа халақу ка халқиҳӣ фа ташабаҳа-л-халқу ъалайҳим. Қулиллаҳу холиқу кулли шай-ив ва Ҳува-л Ваҳиду-л-Қаҳҳар.
Бигӯ: «Парвардигори осмонҳо ва Замин кист?». (Аз ҷониби онҳо) Бигӯ: «Худост». Бигӯ: «Оё ба ҷуз Вай дӯстоне гирифтед, ки барои хештан суде ва ё зиёне расонида наметавонанд?». Бигӯ: «Оё нобино бо бино баробар мешавад? Оё торикиҳо ва равшаниҳо баробар аст?». Оё барои Худо шариконе муқаррар карданд, ки монанди офариниши Худо чизеро офарида бошанд, пас онҳо бар офаридаҳо монанд шудааст? Бигӯ: «Худо офаридгори ҳар чиз аст ва Ӯ ягонаву ғолиб аст.
13:16