ٱللَّهُ ٱلَّذِى رَفَعَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ بِغَيْرِ عَمَدٍۢ تَرَوْنَهَا ۖ ثُمَّ ٱسْتَوَىٰ عَلَى ٱلْعَرْشِ ۖ وَسَخَّرَ ٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ ۖ كُلٌّۭ يَجْرِى لِأَجَلٍۢ مُّسَمًّۭى ۚ يُدَبِّرُ ٱلْأَمْرَ يُفَصِّلُ ٱلْـَٔايَـٰتِ لَعَلَّكُم بِلِقَآءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ ٢
Аллоҳу-л-лазӣ рафаъа-с-самавати би ғайри ъамадин таравнаҳа. суммастава ъала-л-Ъарш. Ва саххара-ш шамса ва-л-қамара куллу-я яҷрӣ ли аҷали-м мусамма. Йудаббиру-л-амра юфассилу-л-айати лаъаллакум би лиқаи Раббикум туқинун.
Худованд Зотест, ки осмонҳоро ба ғайри сутунҳое, ки онҳоро намебинед, бардошт. Пас аз он, бар Арш мустақар шуд ва Офтоб ва Моҳро ром кард, ҳар яке дар (мадори худ) муддати муқаррар шуда сайр мекунанд, кори Худро тадбир мекунад, нишонаҳои қудрати Худро баён мекунад, то шумо ба мулоқоти Парвардигори худ яқин кунед.
13:2