۞ وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌۭ قَوْلُهُمْ أَءِذَا كُنَّا تُرَٰبًا أَءِنَّا لَفِى خَلْقٍۢ جَدِيدٍ ۗ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْأَغْلَـٰلُ فِىٓ أَعْنَاقِهِمْ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلنَّارِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ ٥
Ва ин таъҷаб фа ъаҷабун қавлуҳум а-иза кунна туробан а-инна лафӣ халқин ҷадӣд. Улаика-л-лазӣна кафару би Раббиҳим. Ва улаика-л-ағлалу фӣ аънақиҳим. Ва улаика асҳобу-н-нари ҳум фӣҳа холидун.
Ва агар тааҷҷуб кунӣ, пас, сухани онҳое аҷиб аст, ки (мегӯянд): «Оё вақте ки хок шавем, оё боз дар офариниши нав хоҳем буд?». Он гурӯҳ касонеанд, ки ба Парвардигори худ имон наоварданд. Ва онҳо бо он сифатанд, ки дар гардани онҳо тавқҳо бошад ва онҳо аҳли оташанд, онҳо дар он ҷо ҷовидон бошанд.
13:5