وَبَرَزُوا۟ لِلَّهِ جَمِيعًۭا فَقَالَ ٱلضُّعَفَـٰٓؤُا۟ لِلَّذِينَ ٱسْتَكْبَرُوٓا۟ إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًۭا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا مِنْ عَذَابِ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ ۚ قَالُوا۟ لَوْ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ لَهَدَيْنَـٰكُمْ ۖ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَجَزِعْنَآ أَمْ صَبَرْنَا مَا لَنَا مِن مَّحِيصٍۢ ٢١
Ва баразу лиллаҳи ҷамӣъан фа қола-З-Зуъафау лил лазӣнастакбару инна кунна лакум табаъан фа ҳал антум-м муғнуна ъанна мин ъазабиллаҳи мин шаяъ. Қолу лав ҳаданаллоҳу ла ҳадайнакум. Саваун ъалайна аҷазиъна ам сабарна ма лана мим маҳӣс.
Ва ҳама як ҷо пеши Худо зоҳир (ҳозир) шаванд, пас, заифон ба ононе ки такаббури карданд, гӯянд: «Ҳаройина, мо пайрави шумо будем, пас, оё шумо чизеро аз мо аз азоби Худо дафъкунанда ҳастед?». Гӯянд: «Агар моро Худо ҳидоят мекард, ҳаройина, мо шуморо ҳидоят мекардем. Барои мо баробар аст, ки изтироб кунем ё сабр намоем, дигар моро ҳеҷ халосгоҳе нест».
14:21