فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍۢ مِّنَ ٱلَّيْلِ وَٱتَّبِعْ أَدْبَـٰرَهُمْ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌۭ وَٱمْضُوا۟ حَيْثُ تُؤْمَرُونَ ٦٥
Фа асри би аҳлика биқитъим минал лайли ваттабиъ адбараҳум ва ла ялтафит минкум аҳадув вамзy ҳайсу туъмарун.
Чун рахти худро бикшоданд, сармояи хешро ёфтанд, ки ба онҳо баргардонида шудааст, гуфтанд: «Эй падари мо, беш аз ин дигар чӣ мехоҳем? Ин сармояи мо аст, ки ба сӯйи мо баргардонида шудааст. Ва боз равем барои касони худ ғалла оварем ва бародари худро нигаҳбонӣ кунем ва паймонаи як шутур зиёд орем. Додани ин паймона (назди шоҳ) осон ва он чӣ овардем, паймонаи андак аст!».
15:65