ٱلَّذِينَ تَتَوَفَّىٰهُمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ ظَالِمِىٓ أَنفُسِهِمْ ۖ فَأَلْقَوُا۟ ٱلسَّلَمَ مَا كُنَّا نَعْمَلُ مِن سُوٓءٍۭ ۚ بَلَىٰٓ إِنَّ ٱللَّهَ عَلِيمٌۢ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ٢٨
Ал-лазӣна татаваффаҳуму-л малаикату золимӣ анфусиҳим фа алқаву-с-салама ма кунна наъмалу мин суъ. Бала инналлоҳа Ъалӣмун би ма кунтум таъмалун.
касоне ки фариштагон қабзи арвоҳи онҳоро мекунанд, дар ҳоле ки барои худ ситамгор буданд, пас, пайғоми гардан ниҳодан (таслим шудан)-ро даъво андохта гӯянд: «Ҳаргиз, мо ҳеҷ амали бадеро намекардем». Гуфта шавад: «Оре, ҳаройина, ба он чӣ мекардед, Худо доност».
16:28