وَلَا تَكُونُوا۟ كَٱلَّتِى نَقَضَتْ غَزْلَهَا مِنۢ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنكَـٰثًۭا تَتَّخِذُونَ أَيْمَـٰنَكُمْ دَخَلًۢا بَيْنَكُمْ أَن تَكُونَ أُمَّةٌ هِىَ أَرْبَىٰ مِنْ أُمَّةٍ ۚ إِنَّمَا يَبْلُوكُمُ ٱللَّهُ بِهِۦ ۚ وَلَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ مَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ ٩٢
Ва ла такуну ка-л латӣ нақаЗат ғазлаҳа мин баъди қувватин анкасан таттахизуна айманакум дахалан байнакум ан такуна умматун ҳия арба мин уммаҳ. Иннама яблукумуллоҳу биҳ. Ва ла юбаййинанна лакум явма-л қийамати ма кунтум фӣҳи тахталифун.
Ва монанди зане мабошед, ки риштаи худро аз баъди устуворӣ пора-пора сохта гусаст (канд)-а кард. Ва савгандҳои худро дар миёни худ, ба сабаби он, ки гурӯҳе аз гурӯҳе зиёда бошад, макру баҳона нагиред. Ҷуз ин нест, ки Худо шуморо ба он афзунӣ меозмояд ва рӯзи қиёмат он чиро, ки дар он ихтилоф мекардед, албатта, барои шумо баён мекунад.
16:92