إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُوا۟ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةًۭ وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًۭا ١٠
Из ава-л-фитяту ила-л-Каҳфи фа қолу Раббана атина ми-л-ладунка раҳмата-в ва ҳаййиъ лана мин амрина рашада.
Ба ёд ор, чун ҷавонон ба ғор ором гирифтанд, пас, гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, моро аз назди худ бахшише бидеҳ ва дар кори мо барои мо дурустӣ омода соз!».
18:10