وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا۟ فَقَالُوا۟ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَا۟ مِن دُونِهِۦٓ إِلَـٰهًۭا ۖ لَّقَدْ قُلْنَآ إِذًۭا شَطَطًا ١٤
Ва рабатна ъала қулубиҳим из қому фақолу Раббуна Раббу-с-самавати ва-л-арЗи лан-н-надъува мин дуниҳӣ илаҳа-л лақад қулна изан шатата.
Ва чун дар мақсади худ истоданд, бар дилҳои онҳо устувориро мустаҳкам сохтем, пас, гуфтанд: «Парвардигори мо ҳамоно Парвардигори осмонҳо ва Замин аст. Ҳаргиз ба ғайри Ӯ маъбудеро парастиш намекунем, батаҳқиқ, сухане он гоҳ гуфта бошем, ки (дуруғ ва) аз ақл дур бошад.
18:14