وَأُحِيطَ بِثَمَرِهِۦ فَأَصْبَحَ يُقَلِّبُ كَفَّيْهِ عَلَىٰ مَآ أَنفَقَ فِيهَا وَهِىَ خَاوِيَةٌ عَلَىٰ عُرُوشِهَا وَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُشْرِكْ بِرَبِّىٓ أَحَدًۭا ٤٢
Ва уҳӣта би самариҳӣ фа асбаҳа юқаллибу каффайҳи ъала ма анфақа фӣҳа ва ҳия ховиятун ъала ъурушиҳа ва яқулу йа лайтанӣ лам ушрик би Раббӣ аҳада.
Ва ҳама меваҳои он бо офат фаро гирифта шуд, пас, ҳангоми бомдод бар он чи дар иморати он ду харҷ карда буд дасти худро бо ҳасрат мемолид ва (дид, ки) он (биноҳо) дар сақфҳои худ фурӯ афтодаанд, мегуфт: «Эй кош ба Парвардигори худ ҳеҷ касро шарик намеовардам»:
18:42