وَوُضِعَ ٱلْكِتَـٰبُ فَتَرَى ٱلْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَيَقُولُونَ يَـٰوَيْلَتَنَا مَالِ هَـٰذَا ٱلْكِتَـٰبِ لَا يُغَادِرُ صَغِيرَةًۭ وَلَا كَبِيرَةً إِلَّآ أَحْصَىٰهَا ۚ وَوَجَدُوا۟ مَا عَمِلُوا۟ حَاضِرًۭا ۗ وَلَا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَدًۭا ٤٩
Ва вуЗиъа-л-китабу фатара-л муҷримӣна мушфиқӣна мим ма фӣҳи ва яқулуна йа вайлатана ма ли ҳаза-л-китаби ла юғадиру сағӣрата-в ва ла кабӣратан илла аҳсаҳа. Ва ваҷаду ма ъамилу ҳаЗира. Ва ла язлиму Раббука аҳада.
Ва номаи аъмол дар миён ниҳода шавад, пас, гунаҳкоронро бубинӣ, ки аз он чӣ дар он навишта аст, тарсонанд ва мегӯянд: «Эй вой бар мо, чӣ ҳол аст ин номаро, ки на маъсияти хурдро ва на бузургро нагузошта аст, магар онро иҳота карда аст». Ва ҳарчи карда буданд, пеши рӯ биёбанд. Ва Парвардигори ту бар ҳеҷ кас ситам намекунад.
18:49