وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِـَٔايَـٰتِ رَبِّهِۦ فَأَعْرَضَ عَنْهَا وَنَسِىَ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ ۚ إِنَّا جَعَلْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَن يَفْقَهُوهُ وَفِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَقْرًۭا ۖ وَإِن تَدْعُهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ فَلَن يَهْتَدُوٓا۟ إِذًا أَبَدًۭا ٥٧
Ва ман азламу мим ман зуккира би айати Раббиҳӣ фа аъраЗа ъанҳа ва насия ма қаддамат ядаҳ. Инна ҷаъална ъала қулубиҳим акиннатан ая яфқаҳуҳу ва фӣ азаниҳим вақра. Ва ин тадъуҳум ила-л-ҳуда фа ла-я яҳтаду изан абада.
Ва кист ситамгортар аз он касе, ки бо Каломи Рабби хеш панд дода шавад, пас, аз он рӯйгардон шавад ва он чӣ ду дасти вай пеш фиристодааст, фаромӯш кунад? Ҳаройина, бар дили онҳо пардаҳое афгандем, то (Қуръонро) нафаҳманд ва дар гӯши онҳо гаронӣ (андохтем) ва агар онҳоро ба сӯйи ҳидоят бихонӣ, пас, ҳаргиз ҳидоят наёбанд.
18:57