وَٱتَّبَعُوا۟ مَا تَتْلُوا۟ ٱلشَّيَـٰطِينُ عَلَىٰ مُلْكِ سُلَيْمَـٰنَ ۖ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَـٰنُ وَلَـٰكِنَّ ٱلشَّيَـٰطِينَ كَفَرُوا۟ يُعَلِّمُونَ ٱلنَّاسَ ٱلسِّحْرَ وَمَآ أُنزِلَ عَلَى ٱلْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَـٰرُوتَ وَمَـٰرُوتَ ۚ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّىٰ يَقُولَآ إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌۭ فَلَا تَكْفُرْ ۖ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِۦ بَيْنَ ٱلْمَرْءِ وَزَوْجِهِۦ ۚ وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِۦ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۚ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنفَعُهُمْ ۚ وَلَقَدْ عَلِمُوا۟ لَمَنِ ٱشْتَرَىٰهُ مَا لَهُۥ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ مِنْ خَلَـٰقٍۢ ۚ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْا۟ بِهِۦٓ أَنفُسَهُمْ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ١٠٢
Ва-т-табаъу мо татлу-ш-шайотину ъало мулки Сулаймона ва мо кафара Сулаймону ва локинна-ш шайотина кафару юъаллимуна-н-носа-с-сиҳра ва ма унзила ъала-л-малакайни би Бобила Ҳорута ва Морут. Ва мо юъаллимони мин аҳадин ҳатто яқула иннамо наҳну фитнатун фа ло такфур. Фа ятаъалламуна минҳумо мо юфарриқуна биҳо байна-л-мар-и ва завҷиҳ. Ва мо ҳум биЗоррина биҳо мин аҳадин илло би изниллоҳ. Ва ятаъалламуна мо яЗурруҳум ва ло янфаъуҳум. Ва лақад ъалиму ламани-ш-тароҳу мо лаҳу фи-л-охирати мин халоқ. Ва лабиъса мо шарав биҳи анфусаҳум. Лав кону яъламун.
Ва он чиро пайравӣ карданд, ки шайтонҳо дар (замони) салтанати Сулаймон мехонданд. Ва Сулаймон кофир нашуд, валекин шайтонҳо кофир шуданд. Мардумро сеҳр (ҷоду) меомӯхтанд. Ва ба он чи пайравӣ карданд, ки дар Бобул бар ду фаришта: Ҳорут ва Морут фуруд оварда шуд. Онҳо ҳеҷ касро намеомӯхтанд, то он ки гӯянд: «Ҷуз ин нест, ки мо (василаи) озмоишем, пас, кофир машавед». Пас, аз онҳо афсунро таълим мегирифтанд, то ки ба сабаби вай дар миёни марду зан ҷудоӣ афгананд. Ва онҳо бо сеҳр (-и худ) ҳеҷ касро зиёнрасонанда нестанд, магар бо иродаи Аллоҳ. Ва онон таълим мегирифтанд он чиро, ки онҳоро зиён мерасонд ва онҳоро суд намедод. Ва албатта, донистанд: ҳар ки сеҳрро харидорӣ кунад, ӯро дар охират ҳеҷ баҳрае нест. Ва ҳаройина, он чӣ, ки ба ивази вай хештанро фурӯхтанд, бад чиз аст. Кош инро медонистанд!
2:102