وَدَّ كَثِيرٌۭ مِّنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّنۢ بَعْدِ إِيمَـٰنِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًۭا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّنۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَٱعْفُوا۟ وَٱصْفَحُوا۟ حَتَّىٰ يَأْتِىَ ٱللَّهُ بِأَمْرِهِۦٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌۭ ١٠٩
Вадда касиру-м мин аҳли-л китоби лав яруддунакум-м ми баъди имоникум куффоран ҳасада-м мин ъинди анфусиҳим-м мим баъди мо табайяна лаҳуму-л-ҳаққ. Фаъфу васфаҳу ҳатто яътияллоҳу би амриҳ. Инналлоҳа ъало кулли шай-ин қадир.
Бисёре аз аҳли Китоб аз рӯйи ҳасади назди нафсҳои худ дошта, баъди он, ки бар онҳо ҳақ баён шуд, дӯст доштанд, ки шуморо баъд аз имонатон кофир гардонанд. Пас, шумо онҳоро афв кунед, рӯ гардонед, то он ки амри Аллоҳ ояд. Ҳаройина, Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност.
2:109