وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَـٰجِدَ ٱللَّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا ٱسْمُهُۥ وَسَعَىٰ فِى خَرَابِهَآ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَآ إِلَّا خَآئِفِينَ ۚ لَهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا خِزْىٌۭ وَلَهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌۭ ١١٤
Ва ман азламу мим мам манаъа масоҷидаллоҳи ай юзкара фиҳасмуҳу ва саъо фи харобиҳо. Улаика мо кона лаҳум ай ядхулуҳа илло хоифин. Лаҳум фи-д-дунйо хизю-в ва лаҳум фи-л-охирати ъазобун ъазим.
Ва кист ситамгортар аз шахсе, ки масҷидҳои Аллоҳро аз ин ки дар онҳо номи Аллоҳро ёд карда шавад, манъ кард ва дар вайронии онҳо кӯшиш ба харҷ дод? Ин гурӯҳро сазовор набудааст, ки дохили масҷидҳо шаванд, магар ҳаросон. Онҳорост дар дунё хорӣ ва онҳорост дар охират азоби бузург.
2:114