وَإِذْ قَالَ إِبْرَٰهِـۧمُ رَبِّ ٱجْعَلْ هَـٰذَا بَلَدًا ءَامِنًۭا وَٱرْزُقْ أَهْلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرَٰتِ مَنْ ءَامَنَ مِنْهُم بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۖ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُۥ قَلِيلًۭا ثُمَّ أَضْطَرُّهُۥٓ إِلَىٰ عَذَابِ ٱلنَّارِ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ١٢٦
Ва из қола Иброҳиму Раббиҷъа-л ҳоза баладан омина-в варЗуқ аҳлаҳу мина-с-самароти ман омана минҳум биллоҳи ва-л-явмил охир. Қола ва ман кафара фа уматтиъуҳу қалилан сумма аЗтарруҳ у ило ъазоби-н-нор. Ва биъса-л-масир.
Ва он гоҳ, ки Иброҳим гуфт: «Эй Парвардигори ман, ин маконро шаҳри амн бисоз ва сокинони вайро ва касеро, ки ба Аллоҳ ва ба рӯзи охират имон дорад, аз меваҳо рӯзӣ деҳ». (Аллоҳ) фармуд: «Ҳар касе кофир шавад, андаке баҳраманд гардонам, пас, ба бечорагӣ сӯйи азоби оташ ӯро биронам ва он бад ҷоест».
2:126