وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَٰهِـۧمُ ٱلْقَوَاعِدَ مِنَ ٱلْبَيْتِ وَإِسْمَـٰعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ١٢٧
Ва из ярфаъу Иброҳиму-л-қавоъида мина-л-байти ва Исмоъилу Раббано тақаббал минно иннака Анта-с-Самоъу-л-Ъалим.
Ва ба ёд ор он лаҳзаеро, ки Иброҳиму Исмоил бунёдҳои Хонаро баланд мекарданд (ва ин дуъоро мехонданд): «Эй Парвардигори мо! Аз мо қабул фармо, албатта, Туӣ шунавандаву донанда!
2:127