أَمْ كُنتُمْ شُهَدَآءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ ٱلْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنۢ بَعْدِى قَالُوا۟ نَعْبُدُ إِلَـٰهَكَ وَإِلَـٰهَ ءَابَآئِكَ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ إِلَـٰهًۭا وَٰحِدًۭا وَنَحْنُ لَهُۥ مُسْلِمُونَ ١٣٣
Ам кунтум шуҳада из ҳазара Яъқуба-л мавту из қола ли баниҳи ма таъбудуна мим баъди колу наъбуду илаҳака ва илаҳа абоика Иброҳима ва Исмаъила ва Исҳақа илаҳа-в ваҳида-в ва наҳну лаҳу муслимун.
Оё будед ҳозир он гоҳ, ки пеш омад Яъқубро марг, онгоҳ гуфт фарзандони худро: «Чӣ чизро ибодат хоҳед кард баъд аз ман?» Гуфтанд: «Ибодат кунем маъбуди Туро ва маъбуди падарҳои Туро, ки Иброҳим ва Исмоъил ва Исҳоқанд. Ибодат кунем маъбуди ягонаро ва моён мар ӯро мусалмоншудагонем.
2:133