أَمْ كُنتُمْ شُهَدَآءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ ٱلْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنۢ بَعْدِى قَالُوا۟ نَعْبُدُ إِلَـٰهَكَ وَإِلَـٰهَ ءَابَآئِكَ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ إِلَـٰهًۭا وَٰحِدًۭا وَنَحْنُ لَهُۥ مُسْلِمُونَ ١٣٣
Ам кунтум шуҳада из ҳазара Яъқуба-л мавту из қола ли баниҳи ма таъбудуна мим баъди колу наъбуду илаҳака ва илаҳа абоика Иброҳима ва Исмаъила ва Исҳақа илаҳа-в ваҳида-в ва наҳну лаҳу муслимун.
Оё он ҳангом ҳозир будед, ки Яъқубро марг пеш омад, он гоҳ ба фарзандони худ гуфт: «Баъд аз ман чӣ чизро ибодат хоҳед кард?». Гуфтанд: «Маъбуди туро ва маъбуди падарҳои ту - Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқро, ки Он Худои ягона аст, ибодат мекунем ва мо барои Ӯ мусалмоншудагонем».
2:133