قُولُوٓا۟ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَآ أُنزِلَ إِلَىٰٓ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ وَٱلْأَسْبَاطِ وَمَآ أُوتِىَ مُوسَىٰ وَعِيسَىٰ وَمَآ أُوتِىَ ٱلنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍۢ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُۥ مُسْلِمُونَ ١٣٦
Қулу оманно биллоҳи ва ма унзила илайно ва ма унзила ила Иброҳима ва Исмоъила ва Исҳоқа ва Яъқуба ва-л-асботи ва ма утия Мусо ва Ъисо ва ма утия-н-набиййуна ми-р-Раббиҳим ло нуфарриқу байна аҳади-м минҳум ва наҳну лаҳу муслимун.
Бигӯед: «Мо ба Аллоҳ ва ба он чи фуруд оварда шуд ба сӯйи мо ва ба он чӣ фуруд оварда шуд ба сӯйи Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва асбот (наберагони Яъқуб) ва ба он чӣ дода шуд Мӯсо ва Исоро ва он чӣ дода шуд пайғамбаронро аз (ҷониби) Парвардигорашон, имон овардем. Дар миёни ҳеҷ касе аз онҳо фарқ намекунем. Ва мо Аллоҳро гарданниҳодагонем».
2:136