أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَٰهِـۧمَ وَإِسْمَـٰعِيلَ وَإِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ وَٱلْأَسْبَاطَ كَانُوا۟ هُودًا أَوْ نَصَـٰرَىٰ ۗ قُلْ ءَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ ٱللَّهُ ۗ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَتَمَ شَهَـٰدَةً عِندَهُۥ مِنَ ٱللَّهِ ۗ وَمَا ٱللَّهُ بِغَـٰفِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ١٤٠
Ам тақулуна инна Иброҳима ва Исмоъила ва Исҳоқа ва Яъқуба ва-л асбота кону ҳудан ав насоро. Қул а-антум аъламу амиллоҳ. Ва ман азламу мим ман катама шаҳодатан ъиндаҳу миналлоҳ. Ва маллоҳу би ғофилин ъаммо таъмалун.
Оё мегӯед: «Ҳаройина, Иброҳим ва Исмоил ва Исҳоқ ва Яъқуб ва асбот (наберагони ӯ) яҳудӣ ва ё насронӣ буданд?». Бигӯ: «Оё шумо донотаред ё Аллоҳ? Ва кист ситамгортар аз шахсе, ки он шаҳодотеро, ки аз тарафи Аллоҳ назди ӯст, бипӯшад? Ва Аллоҳ аз он чӣ мекунед, бехабар нест».
2:140