۞ سَيَقُولُ ٱلسُّفَهَآءُ مِنَ ٱلنَّاسِ مَا وَلَّىٰهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ ٱلَّتِى كَانُوا۟ عَلَيْهَا ۚ قُل لِّلَّهِ ٱلْمَشْرِقُ وَٱلْمَغْرِبُ ۚ يَهْدِى مَن يَشَآءُ إِلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ ١٤٢
Саяқулу-с-суфаҳау мина-н-носи мо валлаҳум ъан қиблатиҳиму-л-лати кону ъалайҳо. Қул лиллоҳи-л машриқу ва-л-мағриб. Яҳди ма-й яшау ило сироти-м мустақим.
Бехирадони аз мардум хоҳанд гуфт: «Чӣ чиз баргардонид онҳоро аз қиблае, ки қаблан бар он буданд?». Бигӯ: «Худорост машриқу мағриб, ҳар киро бихоҳад, ба сӯйи роҳи рост ҳидоят мекунад».
2:142