وَلَئِنْ أَتَيْتَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ بِكُلِّ ءَايَةٍۢ مَّا تَبِعُوا۟ قِبْلَتَكَ ۚ وَمَآ أَنتَ بِتَابِعٍۢ قِبْلَتَهُمْ ۚ وَمَا بَعْضُهُم بِتَابِعٍۢ قِبْلَةَ بَعْضٍۢ ۚ وَلَئِنِ ٱتَّبَعْتَ أَهْوَآءَهُم مِّنۢ بَعْدِ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ ۙ إِنَّكَ إِذًۭا لَّمِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ ١٤٥
Ва ла ин атайта-л-лазина уту-л-китоба би кулли ояти-м мо табиъу қиблатака. Ва ма анта би тобиъин қиблатаҳум. Ва мо баъЗуҳум би тобиъин қиблата баъЗ. Ва ла ини-т-табаъта аҳвааҳумм ми баъди мо ҷаака мина-л-ъилми иннака иза-л ламина-з-золимин.
Ва агар ононеро, ки Китоб дода шудааст, ҳар ояту муъҷизаеро пеши онҳо биёрӣ, (ҳаргиз) қиблаи туро пайравӣ накунанд ва ту низ пайравикунандаи қиблаи онҳо нестӣ ва баъзеи онҳо пайравикунандаи қиблаи баъзеи дигар нестанд. Ва агар ту хоҳишҳои онҳоро баъди оне, ки ба ту илм омадааст, пайравӣ кунӣ, албатта, ин дам ту аз ҷумлаи ситамгарон бошӣ.
2:145