إِنَّ فِى خَلْقِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَٱخْتِلَـٰفِ ٱلَّيْلِ وَٱلنَّهَارِ وَٱلْفُلْكِ ٱلَّتِى تَجْرِى فِى ٱلْبَحْرِ بِمَا يَنفَعُ ٱلنَّاسَ وَمَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مِن مَّآءٍۢ فَأَحْيَا بِهِ ٱلْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِن كُلِّ دَآبَّةٍۢ وَتَصْرِيفِ ٱلرِّيَـٰحِ وَٱلسَّحَابِ ٱلْمُسَخَّرِ بَيْنَ ٱلسَّمَآءِ وَٱلْأَرْضِ لَـَٔايَـٰتٍۢ لِّقَوْمٍۢ يَعْقِلُونَ ١٦٤
Инна фи халқи-с-самовоти ва-л-арЗи вахтилофи-л лайли ва-н-наҳори ва-л-фулки-л-лати таҷри фи-л баҳри би мо янфаъу-н-носа ва ма анзалаллоҳу мина-с самаи мим маин фа аҳйо биҳи-л-арЗа баъда мавтиҳо ва басса фиҳо мин кулли доббати-в ва тасрифи-р-рийоҳи ва-с-саҳоби-л-мусаххари байна-с самаи ва-л-арЗи ла ойоти-л ли қавми-й-яъқилун.
Ҳаройина, дар офариниши осмонҳо ва Замин ва омаду рафти шаб ва рӯз ва (он) киштие ки дар дарё бо он чӣ мардумро (дар тиҷорат) суд медиҳад, меравад ва дар он чӣ Аллоҳ аз Осмон боронро фуруд овард, пас ба сабаби вай Заминро пас аз мурдани он зинда сохт ва пароканда сохт дар Замин ҳар навъ ҷунбандаро ва дар тасарруфи бодҳо ва дар абри мусаххар (ромшуда) миёни Осмон ва Замин барои он гурӯҳе, ки хирад доранду меандешанд, нишонаҳо ҳаст.
2:164