وَقَالَ ٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوا۟ لَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَمَا تَبَرَّءُوا۟ مِنَّا ۗ كَذَٰلِكَ يُرِيهِمُ ٱللَّهُ أَعْمَـٰلَهُمْ حَسَرَٰتٍ عَلَيْهِمْ ۖ وَمَا هُم بِخَـٰرِجِينَ مِنَ ٱلنَّارِ ١٦٧
Ва қола-л-лазина-т-табаъу лав анна лано карратан фа натабарраа минҳум камо табаррау минно. Казолика юроҳимуллоҳу аъмолаҳум ҳасаротин ъалайҳим. Ва мо ҳум бихориҷина мина-н нор.
Ва онон, ки сардорони куфрпешаро пайравӣ карданд, гӯянд: «Кош моро (бори дигар) бозгаште бошад, то аз он пешвоён безорӣ кунем, чуноне ки онҳо аз мо безор шуданд». Ҳамчунин Аллоҳ кирдорҳояшонро дар назарашон ҳасрат нишон диҳад. Ва онҳо аз Дӯзах берунояндагон нестанд.
2:167