أَيَّامًۭا مَّعْدُودَٰتٍۢ ۚ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍۢ فَعِدَّةٌۭ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ ۚ وَعَلَى ٱلَّذِينَ يُطِيقُونَهُۥ فِدْيَةٌۭ طَعَامُ مِسْكِينٍۢ ۖ فَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًۭا فَهُوَ خَيْرٌۭ لَّهُۥ ۚ وَأَن تَصُومُوا۟ خَيْرٌۭ لَّكُمْ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ١٨٤
Аййома-м маъдудот. Фа ман кона минкум-м мариЗан ав ъало сафарин фа ъиддату-м мин аййомин ухар. Ва ъала-л-лазина ютиқунаҳу фидятун таъому мискин. Фа ман татавваъа хайран фа ҳува хайру-л лаҳ. Ва ан тасуму хайру-л лакум ин кунтум таъламун.
Рӯзҳои ба шумор бояд рӯза доред. Пас, ҳар кӣ аз шумо бемор ё мусофир бошад, рӯза доштанаш аз рӯзҳои дигар аст ва бар ононе ки метавонанд рӯза бидоранд, лекин бо машаққат рӯза медоранд, фидяи таъоми мискинро бидиҳанд, пас, шахсе кори хайреро (зиёда аз ин) ба ҷо орад, ин барои ӯ беҳтар аст. Ва агар (бошед, ки) бидонед, барои шумо беҳтар он аст, ки рӯза бидоред.
2:184