أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ ٱلصِّيَامِ ٱلرَّفَثُ إِلَىٰ نِسَآئِكُمْ ۚ هُنَّ لِبَاسٌۭ لَّكُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌۭ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ ٱللَّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتَانُونَ أَنفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنكُمْ ۖ فَٱلْـَٔـٰنَ بَـٰشِرُوهُنَّ وَٱبْتَغُوا۟ مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَكُمْ ۚ وَكُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ ٱلْخَيْطُ ٱلْأَبْيَضُ مِنَ ٱلْخَيْطِ ٱلْأَسْوَدِ مِنَ ٱلْفَجْرِ ۖ ثُمَّ أَتِمُّوا۟ ٱلصِّيَامَ إِلَى ٱلَّيْلِ ۚ وَلَا تُبَـٰشِرُوهُنَّ وَأَنتُمْ عَـٰكِفُونَ فِى ٱلْمَسَـٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ ٱللَّهُ ءَايَـٰتِهِۦ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ ١٨٧
Уҳилла лакум лайлата-с-сийоми-р-рафасу ило нисаикум. Ҳунна либосу-л-лакум ва антум либосу-л лаҳунн. Ъалималлоҳу аннакум кунтум тахтонуна анфусакум фа тоба ъалайкум ва ъафо ъанкум. Фа-л- она бошируҳунна вабтағу мо катабаллоҳу лакум. Ва кулу вашрабу ҳатто ятабайяна лакуму-л-хайту-л абяЗу мина-л-хайти-л-асвади мина-л-фаҷр. Сумма атимму-с-сийома ила-л-лайл. Ва ло тубошируҳунна ва антум ъокифуна фи-л-масоҷид. Тилка ҳудудуллоҳи фа ло тақрабуҳо. Казолика юбаййинуллоҳу ойотиҳо ли-н-носи лаъаллаҳум яттақун.
Бо занони худ дар шабҳои рамазон омезишро ҳалол карда шуд. Онҳо барои шумо либосанд ва шумо барои онҳо либосед. Аллоҳ донист, ки шумо, албатта, бар нафсҳои худ хиёнат мекунед. Пас, тавбаи шуморо қабул фармуд ва аз шумо афв намуд. Пас, алҳол бо занҳои худ омезиш кунед ва он чиро, ки Аллоҳ барои шумо муқаррар кардааст, талаб кунед. Ва бихӯред ва бинӯшед, то он ки равшан шавад барои шумо риштаи сафед аз риштаи сиёҳ (-и шаб аз субҳ). Баъд аз он тамом кунед рӯзаро то шаб. Ва дар ҳоле ки шумо дар масҷидҳо эътикоф нишастаед, занонро мисос накунед. Инҳо (ҳама) сарҳадҳои (муқарраркардаи) Аллоҳ аст, пас, ба онҳо наздик нашавед! Ҳамчунин Аллоҳ оятҳои худро барои мардум баён мекунад, то шояд парҳезгорӣ кунанд.
2:187