ٱلْحَجُّ أَشْهُرٌۭ مَّعْلُومَـٰتٌۭ ۚ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ ٱلْحَجَّ فَلَا رَفَثَ وَلَا فُسُوقَ وَلَا جِدَالَ فِى ٱلْحَجِّ ۗ وَمَا تَفْعَلُوا۟ مِنْ خَيْرٍۢ يَعْلَمْهُ ٱللَّهُ ۗ وَتَزَوَّدُوا۟ فَإِنَّ خَيْرَ ٱلزَّادِ ٱلتَّقْوَىٰ ۚ وَٱتَّقُونِ يَـٰٓأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ ١٩٧
Ал-ҳаҷҷу ашҳуру-м маълумот. Фа ман фараЗа фиҳинна-л-ҳаҷҷа фа ло рафаса ва ло фусуқа ва ло ҷидола фи-л-ҳаҷҷ. Ва мо тафъалу мин хайри-й яъламҳуллоҳ. Ва тазавваду фа инна хайра-з-зоди-т-тақво ва-т-тақуни йа ули-л-албоб.
Ҳаҷ (дар) моҳҳои дониста шудааст. Пас, шахсе дар ин моҳҳо бар худ ҳаҷро фарз (лозим) кард, пас рафас (зикри ҷимоъ)-у бадкорӣ ва бо ҳам муноқиша накунад. Ва ҳар чӣ аз некӣ мекунед, Аллоҳ ӯро медонад. Ва тӯша ҳамроҳ гиред, ҳаройина, беҳтарини фоидаҳои тӯша парҳезгорист (аз талабидан ва аз дуздӣ)! Ва эй соҳибони хирад, аз Ман битарсед!
2:197