يَكَادُ ٱلْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَـٰرَهُمْ ۖ كُلَّمَآ أَضَآءَ لَهُم مَّشَوْا۟ فِيهِ وَإِذَآ أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُوا۟ ۚ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَـٰرِهِمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌۭ ٢٠
Якоду-л-барқу яхтафу абсораҳум. Куллама аЗоа лаҳум-м машав фиҳи ва иза азлама ъалайҳим қому. Ва лав шааллоҳу ла заҳаба би самъиҳим ва абсориҳим. Инналлоҳа ъало кулли шай-ин қадир.
Наздик аст, ки барқ бирабояд чашмҳои онҳоро. Ҳар гоҳе барқ онҳоро равшанӣ диҳад, дар он равшанӣ роҳ раванд ва чун бар онҳо торикӣ диҳад, биистанд. Ва агар Аллоҳ мехост шунавоии онҳоро ва биноии онҳоро дур месохт, зеро Аллоҳ бар ҳама чиз тавоност.
2:20