فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَـٰسِكَكُمْ فَٱذْكُرُوا۟ ٱللَّهَ كَذِكْرِكُمْ ءَابَآءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًۭا ۗ فَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَآ ءَاتِنَا فِى ٱلدُّنْيَا وَمَا لَهُۥ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ مِنْ خَلَـٰقٍۢ ٢٠٠
Фа изо қаЗайтум-м маносикакум фазкуруллоҳа ка зикрикум обаакум ав ашадда зикро. Фа мина-н-носи ма-й-яқулу Раббана отино фи-д-дунйо ва мо лаҳу фи-л-охирати мин халоқ.
Пас, чун рукнҳои ҳаҷи худро адо кардед, пас, Аллоҳро (дар дашти Мино) ёд кунед монанди ёд кардани шумо падарони худро, балки Худоро зиёдтар зикр кунед. Ва аз мардум касест, ки мегӯяд: «Эй Парвардигори мо, дар дунё насибаи моро бидеҳ»! Ва ӯро дар охират ҳеҷ насибе нест.
2:200