كَانَ ٱلنَّاسُ أُمَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَبَعَثَ ٱللَّهُ ٱلنَّبِيِّـۧنَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ بِٱلْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ ٱلنَّاسِ فِيمَا ٱخْتَلَفُوا۟ فِيهِ ۚ وَمَا ٱخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا ٱلَّذِينَ أُوتُوهُ مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَـٰتُ بَغْيًۢا بَيْنَهُمْ ۖ فَهَدَى ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ لِمَا ٱخْتَلَفُوا۟ فِيهِ مِنَ ٱلْحَقِّ بِإِذْنِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ يَهْدِى مَن يَشَآءُ إِلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍ ٢١٣
Кона-н-носу уммата-в воҳидатан фа баъасаллоҳу-н-набиййина мубашширина ва мунзирина ва анзала маъаҳуму-л китоба би-л-ҳаққи ли яҳкума байна-н-носи фи махталафу фиҳ. Ва махталафа фиҳи илла-л лазина утуҳу мим баъди мо ҷаатҳуму-л-баййиноту бағя байнаҳум. Фа ҳадаллоҳу-л-лазона оману ли махталафу фиҳи мина-л-ҳаққи би изниҳ. Валлоҳу яҳди ма-й-яшау ило сироти-м мустақим.
Мардум (аз замони Одам то замони Нуҳ ҳама як гурӯҳ (муъмину муваҳид) буданд. Пас, Аллоҳ пайғамбаронро башоратдиҳанда ва бимдиҳанда фиристод ва бо ҳамроҳии онҳо Китобро фуруд овард, то (он Китоб) миёни мардум дар он чӣ ки дар он ихтилоф кардаанд, ба ростӣ ҳукм кунад. Дар он ихтилоф накарданд, магар касоне ки онҳоро Китоб дода шуд, баъд аз он, ки онҳоро нишонаҳо омад, аз ҷиҳати ҳасад дар миёни худ ихтилоф карданд. Пас, Аллоҳ бо иродаи Худ онҳоеро, ки имон оварданд, дар он чӣ ки дигарон ихтилоф карданд, ба ҳақ ҳидоят намуд. Ва Аллоҳ касеро, ки хоҳад, ба сӯйи роҳи рост ҳидоят мекунад.
2:213