أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُوا۟ ٱلْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُم مَّثَلُ ٱلَّذِينَ خَلَوْا۟ مِن قَبْلِكُم ۖ مَّسَّتْهُمُ ٱلْبَأْسَآءُ وَٱلضَّرَّآءُ وَزُلْزِلُوا۟ حَتَّىٰ يَقُولَ ٱلرَّسُولُ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ مَتَىٰ نَصْرُ ٱللَّهِ ۗ أَلَآ إِنَّ نَصْرَ ٱللَّهِ قَرِيبٌۭ ٢١٤
Ам ҳасибтум ан тадхулу-л-Ҷанната ва ламмо яътикум-м масалу-л-лазина халав мин қабликум. Массатҳуму-л-баъсау ва-З-Зарроу ва зулзилу ҳатто яқула-р-расулу ва-л-лазина оману маъаҳу мато насруллоҳ. Ала инна насраллоҳи қариб.
(Эй мардум) Оё пиндоштед, ки дар Биҳишт дароед, ҳол он ки шуморо ҳанӯз ҳолати ононе, ки пеш аз шумо гузаштаанд, пеш наомадааст? Ба онҳо сахтӣ ва меҳнат расид ва (онҳо) ҷунбонида шуданд, то он ҷое ки Пайғамбар ва касоне, ки имон оварданду ҳамроҳи вай буданд, мегуфтанд: «Ёрӣ додани Аллоҳ кай бошад?». Огоҳ шавед, ҳаройина, ёрӣ додани Аллоҳ наздик аст.
2:214