فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ ۗ وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْيَتَـٰمَىٰ ۖ قُلْ إِصْلَاحٌۭ لَّهُمْ خَيْرٌۭ ۖ وَإِن تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَٰنُكُمْ ۚ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ ٱلْمُفْسِدَ مِنَ ٱلْمُصْلِحِ ۚ وَلَوْ شَآءَ ٱللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ ٢٢٠
Фи-д-дунйо ва-л-охираҳ. Ва яс-алунака ъани-л-ятомо қул ислоҳу-л лаҳум хайр. Ва ин тухолитуҳум фа ихвонукум. Валлоҳу яъламу-л-муфсида мина-л муслиҳ. Ва лав шааллоҳу ла аънатакум. Инналлоҳа Ъазизун ҳактм.
-дар (кори) дунё ва охират. Ва Туро аз ятимон савол мекунанд. Бигӯ: «Салоҳ»(-и кор) барои онҳо беҳтар аст ва агар ба онҳо ширкат кунед, пас онҳо бародарони шумоянд. Аллоҳ табаҳкорро аз ислоҳкор медонад ва агар Аллоҳ мехост, шуморо сахт мегирифт, ҳаройина, Аллоҳ ғолибу устуворкор аст».
2:220