وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْمَحِيضِ ۖ قُلْ هُوَ أَذًۭى فَٱعْتَزِلُوا۟ ٱلنِّسَآءَ فِى ٱلْمَحِيضِ ۖ وَلَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىٰ يَطْهُرْنَ ۖ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُحِبُّ ٱلتَّوَّٰبِينَ وَيُحِبُّ ٱلْمُتَطَهِّرِينَ ٢٢٢
Ва яс-алунака ъани-л-маҳиз. Қул ҳува азан фаътазилу-н нисаа фи-л-маҳиз. Ва ло тақрабуҳунна ҳатто ятҳурн. Фа изо татаҳҳарна фаътуҳунна мин ҳайсу амаракумуллоҳ. Инналлоҳа юҳиббу-т-таввобина ва юҳиббу-л-мутатаҳҳирин.
Ва Туро аз ҳайз савол мекунанд. Бигӯ: «Вай дилнокаш аст. Пас, дар ҳолати ҳайз аз занон як сӯ шавед ва ба онҳо наздикӣ макунед, то он ки нек пок шаванд. Ва чун (нек пок шуданд), пас бо онҳо аз он роҳе, ки Аллоҳ амр (ба мубоҳ) кардааст, наздикӣ кунед. Албатта, Аллоҳ тавбакунандагонро ва покшавандагонро дӯст медорад».
2:222