وَٱلْمُطَلَّقَـٰتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلَـٰثَةَ قُرُوٓءٍۢ ۚ وَلَا يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ ٱللَّهُ فِىٓ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۚ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِى ذَٰلِكَ إِنْ أَرَادُوٓا۟ إِصْلَـٰحًۭا ۚ وَلَهُنَّ مِثْلُ ٱلَّذِى عَلَيْهِنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌۭ ۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ٢٢٨
Ва-л муталлақоту ятараббасна би анфусиҳинна салосата қуруъ. Ва ло яҳиллу лаҳунна ай-яктумна мо халақаллоҳу фи арҳомиҳинна ин кунна юъминна биллоҳи ва-л-явми-л-охир. Ва буъулатуҳунна аҳаққу би раддиҳинна фи золика ин ароду ислоҳо. Ва лаҳунна мислу-л-лази ъалайҳинна би-л-маъруф. Ва ли-р-риҷоли ъалайҳинна дараҷаҳ. Валлоҳу Ъазизун ҳаким.
Ва он заноне ки талоқ дода шудаанд, бояд (барои ба шавҳари дигар баромадан) барои нафсҳои худ се ҳайз интизорӣ кашанд ва онҳо ба Аллоҳ ва ба рӯзи охират имон дошта бошанд, пинҳон доштани он чӣ Худо дар раҳмҳои онҳо офаридааст, ҷоиз нест. Ва агар шаҳварони онҳо, некӯкориро дар ин муддат хоҳанд, ба боз овардани онҳо дар никоҳи худ сазовортаранд. Ва занонро (ҳуқуқ бар мардон ҳаст) бар ваҷҳи писандида монанди он чӣ ки мардонро бар онҳо ҳаст, ва мардонро бар занон дараҷаи фармонравоӣ ҳаст. Ва Аллоҳ ғолибу тавоно ва ҳаким аст.
2:228