ٱلطَّلَـٰقُ مَرَّتَانِ ۖ فَإِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌۢ بِإِحْسَـٰنٍۢ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَأْخُذُوا۟ مِمَّآ ءَاتَيْتُمُوهُنَّ شَيْـًٔا إِلَّآ أَن يَخَافَآ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ ۖ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ ٱللَّهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيمَا ٱفْتَدَتْ بِهِۦ ۗ تِلْكَ حُدُودُ ٱللَّهِ فَلَا تَعْتَدُوهَا ۚ وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ ٱللَّهِ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلظَّـٰلِمُونَ ٢٢٩
А-т-талоқу марратони фа имсоку би маъруфин ав тасроҳу би иҳсон. Ва ло яҳиллу лакум ан таъхузу мим ма отайтумуҳунна шай-ан илла ай-яхофа алло юқимо ҳудудаллоҳ. Фа ин хифтум алло юқимо ҳудудаллоҳи фа ло ҷуноҳа ъалайҳимо фи мафтадат биҳ. Тилка ҳудудуллоҳи фа ло таътадуҳо. Ва ма-й ятаъадда ҳудудаллоҳи фа улаика ҳуму-з-золимун.
Талоқ ду бор аст, пас аз ин бо хубӣ нигоҳ доштан ё бо некӯӣ раҳо кардан аст. Ва ҳалол нест барои шумо аз он чӣ занонро аз маҳр додаед, бозпас бигиред, магар онгоҳ, ки марду зан, битарсанд, ки ҳукмҳои Худоро барпо дошта натавонанд. Пас, агар битарсед аз ин ки ҳудудҳои Аллоҳро барпо наметавон дошт, пас, дар он чӣ зан ивази худ бидиҳад бар онҳо, гуноҳ нест. Ин ҳадҳои муқарраркардаи Аллоҳ аст. Пас, аз он (ҳад)-ҳо берун маравед. Ва ҳар ки аз ҳудудҳои Аллоҳ берун равад, пас, он гурӯҳ ситамгор аст.
2:229