وَإِذَا طَلَّقْتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحْنَ أَزْوَٰجَهُنَّ إِذَا تَرَٰضَوْا۟ بَيْنَهُم بِٱلْمَعْرُوفِ ۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِۦ مَن كَانَ مِنكُمْ يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ ۗ ذَٰلِكُمْ أَزْكَىٰ لَكُمْ وَأَطْهَرُ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ٢٣٢
Ва изо таллақтуму-н-нисаа фа балағна аҷалаҳунна фа ло таъЗулуҳунна ай-янкиҳна азвоҷаҳунна изо тароЗав байнаҳум би-л-маъруф. золика йуъазу биҳо ман кона минкум юъмину биллоҳи ва-л явми-л-охир. золикум азко лакум ва атҳар. Валлоҳу яъламу ва антум ло таъламун.
Ва чун занонро талоқ додед, пас, ба охири иддаи худ расиданд, вақто ки дар миёни худ ба равиши писандида розӣ шуданд, пас, онҳоро аз ин, ки шавҳарони худро никоҳ кунанд, манъ накунед. Ин ҳукмест, ки ба он ҳар касеро, ки аз шумо ба Аллоҳ ва рӯзи охират муъмин бошад, панд дода мешавад. Ин (кор) барои шумо хуштар ва покизатар аст. Ва Аллоҳ медонад ва шумо намедонед.
2:232