۞ وَٱلْوَٰلِدَٰتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَـٰدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ ۖ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ ٱلرَّضَاعَةَ ۚ وَعَلَى ٱلْمَوْلُودِ لَهُۥ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِٱلْمَعْرُوفِ ۚ لَا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا ۚ لَا تُضَآرَّ وَٰلِدَةٌۢ بِوَلَدِهَا وَلَا مَوْلُودٌۭ لَّهُۥ بِوَلَدِهِۦ ۚ وَعَلَى ٱلْوَارِثِ مِثْلُ ذَٰلِكَ ۗ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالًا عَن تَرَاضٍۢ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍۢ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا ۗ وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُوٓا۟ أَوْلَـٰدَكُمْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ ءَاتَيْتُم بِٱلْمَعْرُوفِ ۗ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَٱعْلَمُوٓا۟ أَنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌۭ ٢٣٣
Ва-л волидоту юрЗиъна авлодаҳунна ҳавлайни комилайни ли ман арода ай ютимма-р-раЗоъаҳ. Ва ъала-л-мавлуди лаҳу ризқуҳунна ва кисватуҳунна би-л-маъруф. Ло тукаллифу нафсун илло вусъаҳо. Ло туЗорра волидату би валадиҳо ва ло мавлуду-л лаҳу би валадиҳ. Ва ъала-л-вориси мислу золик. Фа ин арода фисолан ъан тароЗи-м минҳумо ва ташовурин фа ло ҷуноҳа ъалайҳимо. Ва ин араттум ан тастарЗиъу авлодакум фа ло ҷуноҳа ъалайкум изо салламтум-м ма отайтум би-л маъруф. Ва-т-тақуллоҳа ваъламу анналлоҳа би мо таъмалуна басир.
Ва модарон (и талоқшуда) бояд, ки фарзандони худро ду соли тамом шир диҳанд. Ин ҳукм барои шахсест, ки мехоҳад муддати шир доданро тамом кунад. Ва ризқу рӯзӣ ва сарулибоси он занони ширдеҳ бар ваҷҳи писандида бар уҳдаи падари тифл аст. Ва воҷиб гардонида намешавад бар ҳеҷ кас нафақаро, магар миқдори тавоноии ӯ. Набояд ранҷ дод модарро ба сабаби фарзанди вай ва на падарро ба сабаби фарзанди вай. Ва бар васӣ низ монанди ин лозим аст. Пас, агар падару модар (аз шир) бозмондани (тифлро) хоҳанд баъди ризомандӣ ва машварат кардан миёни якдигар, ҳеҷ гуноҳе бар онҳо нест. Ва агар хоҳед, ки барои фарзандони худ доя гиред, бар шумо ҳеҷ гуноҳе нест, ба шарти он ки он чиро доданаш муқаррар гардида буд, ба тамом ва бо хубӣ пардохт намоед. Ва аз Худо битарсед ва бидонед, ки албатта, Аллоҳ ба он чӣ мекунед, биност.
2:233