۞ أَلَمْ تَرَ إِلَى ٱلَّذِينَ خَرَجُوا۟ مِن دِيَـٰرِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ ٱلْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ ٱللَّهُ مُوتُوا۟ ثُمَّ أَحْيَـٰهُمْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى ٱلنَّاسِ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ ٢٤٣
Алам тара ила-л лазина хараҷу мин дийориҳим ва ҳум улуфун ҳаЗара-л мавти фақола лаҳумуллоҳу муту сумма аҳйоҳум. Инналлоҳа ла зу фаЗлин ъала-н-носи ва локинна аксара-н-носи ло яшкурун.
Оё надидӣ касонеро, ки аз бими марг аз диёри худ берун омадаанд ва онҳо ҳазорон буданд? Пас, Аллоҳ барои онҳо гуфт: «Бимиред!». Онҳоро боз зинда гардонд. Бегумон, Аллоҳ нисбат ба мардум соҳиби бахшиш аст, валекин аксари мардум шукргузорӣ намекунанд.
2:243