فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِٱلْجُنُودِ قَالَ إِنَّ ٱللَّهَ مُبْتَلِيكُم بِنَهَرٍۢ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّى وَمَن لَّمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُۥ مِنِّىٓ إِلَّا مَنِ ٱغْتَرَفَ غُرْفَةًۢ بِيَدِهِۦ ۚ فَشَرِبُوا۟ مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًۭا مِّنْهُمْ ۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُۥ هُوَ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ قَالُوا۟ لَا طَاقَةَ لَنَا ٱلْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِۦ ۚ قَالَ ٱلَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَـٰقُوا۟ ٱللَّهِ كَم مِّن فِئَةٍۢ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةًۭ كَثِيرَةًۢ بِإِذْنِ ٱللَّهِ ۗ وَٱللَّهُ مَعَ ٱلصَّـٰبِرِينَ ٢٤٩
Фа ламмо фасала Толуту би-л-ҷунуди қола инналлоҳа мубталоку би наҳарин фа ман шариба минҳу фа лайса минно ва ма-л лам ятъамҳу фа иннаҳу минни илло маниғтарафа ғурфата биядиҳ. Фа шарибу минҳу илло қалила-м минҳум. Фа ламмо ҷовазаҳу ҳува ва-л-лазина оману маъаҳу қолу ло тоқата лана-л-явма би Ҷолута ва ҷунудиҳ. Қола-л-лазина язуннуна аннаҳум-м мулоқуллоҳи кам-м мин фиатин қалилатин ғалабат фиатан касирата би изниллоҳ. Валлоҳу маъа-с-собирин.
Пас, чун Толут (аз ватан) ҷудо шуд, ба лашкарҳо гуфт: «Ҳаройина, Аллоҳ шуморо ба наҳре озмоишкунанда аст, пас, ҳар кӣ аз он наҳр бинӯшад, пас, аз ман нест ва ҳар кӣ онро бичашад, пас, ӯ аз ман аст, магар шахсе, ки як каф об ба дасти худ бардорад. Пас, аз он наҳр ошомиданд, магар андаке аз онҳо. Пас, он гоҳ, ки Толут ва онон, ки ҳамроҳи ӯ имон оварда буданд, аз наҳр гузаштанд, гуфтанд: «Имрӯз моро бар муқобили ҷанги Ҷолут ва лашкарҳои ӯ тавоноӣ нест». Онон, ки медонистанд бо Аллоҳ мулоқот хоҳанд кард, гуфтанд: «Бисёр гурӯҳи андак бо иродаи Аллоҳ гурӯҳи бисёрро ғолиб шуд». Ва Аллоҳ ҳамроҳи сабркунандагон аст.
2:249