لَآ إِكْرَاهَ فِى ٱلدِّينِ ۖ قَد تَّبَيَّنَ ٱلرُّشْدُ مِنَ ٱلْغَىِّ ۚ فَمَن يَكْفُرْ بِٱلطَّـٰغُوتِ وَيُؤْمِنۢ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ لَا ٱنفِصَامَ لَهَا ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ٢٥٦
Ла икроҳа фи-д-дин. Қа-т-табайяна-р-рушду мина-л ғайй. Фа ма-й-якфур би-т-тоғути ва юъмин биллоҳи фақад-истамсака би-л-ъурвати-л-вусақо ланфисома лаҳо. Валлоҳу Самоъун Ъалим.
Барои ба дин даромадан (шахси кофирро) ҷабр кардан раво нест. Батаҳқиқ, роҳи рост аз гумроҳӣ зоҳир шудааст. Пас, ҳар кӣ ба бут (шайтон) мункир шавад ва ба Аллоҳ имон орад, батаҳқиқ, ба дастовез (ресмон)-и маҳкаме ки гусастан (кандан) барои ӯ нест, чанг задааст. Ва Аллоҳ шунаво ва доност.
2:256